Φτωχέ Χριστέ,
Που μοίρασες τα πέντε σου ψωμιά
Και διαμέλισες τα δυο σου ψάρια,
Χόρτασες μ’ αυτά τα πλήθη
Και ζέστανες, τις παγωμένες τους ψυχές.

Εσύ, που τον χιτώνα σου,
Τον έπαιξαν στα ζάρια,
Όταν γυμνός κρεμόσουν στον σταυρό,
Θυμάμαι που είπες
Κάτω απ’ τον ίσκιο μιας ελιάς,
Πως για να γίνει βασιλιάς,
Δεν το χρειάζεται ο άνθρωπος το στέμμα.
Είπες, οδοιπόρε της αιωνιότητας,
Πως βασιλιάς είναι αυτός
Που από τα δυο του πουκάμισα,
Χάρισε το ένα,
Που μέτρησε την αγάπη
Με την προσφορά,
Που αγάπησε τον διπλανό
Ίσα με τον εαυτό του.

Κι εγώ που καίγομαι στον ήλιο,
Που ψήνομαι μεσ’ στο καμίνι της ζωής
Πεινασμένος, διψασμένος,
Δίχως χιτώνα,
Πως θα γίνω βασιλιάς;
Σε ποιον ίσκιο εγώ θα ξαποστάσω;
Ποιος είναι του καθενός ο ίσκιος;

Λευκωσία, 1998 

Προσθήκη νέου σχολίου


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση