Δούλος εγώ, ξοπίσω,
των αφεντάδων όλων,
μόνος, πάνω σε ξύλινο σταυρό,
το αίμα μου, σταλαγματιές να στάζει,
τι θέλησα τ’ ανάστημα να στήσω
και κάλεσα τους σκλάβους,
στο φως της Λευτεριάς να τους βαφτίσω.

Και μήνυσα τους κι είπα τους,
πως μάνα τους εγέννησε
σαν και τους αφεντάδες,
πως οι θεοί μες στις περγαμηνές τους,
τους γράψανε με τ’ όνομα τους.

Δίχως κανένα μάνα μου, μήτε και την θωριά σου,
τα μάτια μου για τ’ άδικο θα κλείσω.
Μέσ’ στην θολούρα των ματικών, τούτη την μαύρη ώρα,
να με χτενίζεις μάνα μου, σε βλέπω στο κατώφλι,
στο σπίτι μας τ’ αρχοντικό, εκεί στην θεία Θράκη,
προτού να ‘ρθουν από μακρά, οι άχαροι Ρωμαίοι,
με την φωτιά και με το σίδερο, με πάρουν μακριά σου.

Κι εσύ πατέρα μου, πούσουν σποριάς και θεριστής,
θεν να σου πω πως έσπειρα της Λευτεριάς τον σπόρο
και με το αίμα μου, κάθε σπυρί ποτίζω.

Ας δώσουνε οι κραταιοί θεοί,
που όλα τα διαφεντεύουν,
ο θερισμός ναρθεί στα γρήγορα,
με πλούσια την σοδειά.

Αγλαντζιά, 13. 7. 2003

Σχόλια   

0 # Ειρήνη Τσιελεπή 13-03-2020 21:00
Βαλεντίνη, το ποίημα σου είναι ένας ύμνος για όλους τους λαούς που αγωνίζονται για την ελευθερία τους και για την δικαιοσύνη.
Στέλνει μηνύματα πως κανείς άνθρωπος δεν γεννιέται δούλος. Γι' αυτό όλοι οι σκλαβωμένοι πρέπει να διεκδικούν το δίκαιο τους και να ορθώνουν το ανάστημα τους μπροστά από κάθε δυνάστη που τους καταργεί την ελευθερία που είναι μέγιστη αρετή.
Ο παραλληλισμός με τον Εσταυρωμένο Ιησού είναι απόλυτα επιτυχής αφού και ο Χριστός ήρθε να απονέμει
δικαιοσύνη και ισότητα σε όλους τους ανθρώπους .
Χωρίς καμιά συνθηματολογία το ποίημα αυτό είναι ένα αριστούργημα.
Απάντηση | Απάντηση με παράθεση | Παράθεση

Προσθήκη νέου σχολίου


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση